Adres SVK: Koperslager 4, 2152 KC Nieuw Vennep Triodosbank nr. 390461989   

REISVERSLAG   

De Stichting Veelkleurige Kansen was nog maar net opgericht, toen ik op 11 oktober 2009 naar Suriname vertrok om te zien of de plannen die we in Nederland hadden gemaakt wel klopten en of het echt zinnig en nodig is daar diverse projecten op te zetten.

Het leek me een leuk idee om op deze website verslag te doen van deze reis en wat ik daar allemaal ontdek heb en wie ik er ontmoet heb. De bedoeling is, dat er uiteindelijk in Suriname ook een stichting wordt opgericht, n.l. de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname.

29 oktober
Het is de dag van mijn vertrek. Als ik opsta om 6 uur 's morgens, zit daar iemand met een heel ziek kind op schoot. Dat kind is een uur eerder reeds gebracht opdat ik voor het kind zou bidden. Weer zeg ik, dat ik wel wil bidden, maar dat ze het kind ook naar de dokter moeten brengen. Dat beloven ze. Het gebed helpt wel, maar de volgende dag wordt het kind opgenomen in het ziekenhuis. Ik ben blij, dat de mensen naar mij geluisterd hebben en naar de dokter zijn gegaan.
Die morgen ontmoet ik nog een paar mensen, we vieren ook een beetje afscheid en een aantal mensen brengt mij naar Zanderij. daar moeten we afscheid nemen, maar niet voor lang, want ik kom terug! daar in Suriname ligt een taak op mij te wachten, dat weet ik nu zeker!

28 oktober
Vandaag wil ik nog heel wat mensen ontmoeten, maar mijn telefoon doet het steeds niet goed, want die is bij mijn binnenlandse reis in het water gevallen. Ik ga op zoek naar iemand die mijn telefoon maken kan, te meer daar ik met die telefoon ook heel wat foto's heb gemaakt en die wil ik niet kwijt raken. 
Wel heb ik in de middag ook een ontmoeting met mevrouw Hawit van het Leger des Heils en een groot aantal kinderhulpkinderen. Het is fijn al deze kinderen te ontmoeten. Ook is mij gevraagd om te preken bij Sonny Point, bij een bescheiden gemeente, die geleid wordt door een vrouw die alleen lagere school heeft. Echter het wordt opeens noodweer en alle kerkgangers uit Sonny Point vluchten naar huis een uur voor ik bij hen aanwezig kan zijn. Toch ga ik er heen. Ik heb een fantastisch gesprek met deze vrouw, die me vraagt vooral wat te organiseren voor alle kinderen in die buurt voor wie geen adequate opvang is. We onderzoeken welke projecten we in deze buurt kunnen opzetten.

27 oktober
Vandaag zijn we weer vertrokken naar Paramaribo, nadat ik eerst nog gesprekken heb gehad met met mijn vrouwelijke collega, links, en met mensen die bij Pokigron werken op de medische post en met de directrice van de school aldaar. 
De reis naar het binnenland is productief geweest en de vele hulpvragen zullen leiden tot vele kleinere en grotere projecten. Ik weet nu wat nodig is! Bovendien heb ik 3 collega's ontmoet, die me zullen helpen bij de verschillende projecten, die we gaan opzetten. En ik heb vertrouwen in deze 3 collega's, want ik weet wie ze zijn en we hebben met elkaar veel besproken.
We nemen afscheid van dominee Joonha. 
En reizen via Bronsweg waar een schoonzuster van mij woont, die ik 21 jaar niet gezien heb. Het wordt een ontroerend weerzien. En natuurlijk krijg ik cassavebrood mee. 
In Paramaribo heb ik een afspraak met iemand van de hervormde kerk, zij is er niet, maar er is wel iemand van de kerkenraad van de Lutherse kerk, met wie ik een zinnig gesprek heb over de Stichting en veel meer. Later komt mijn hervormde collega mij ontmoeten en ook met haar heb ik een goed gesprek. Ook de hervormde kerk zal een bestuurslid leveren voor de nieuwe stichting, tenminste mijn collega gaat op zoek naar iemand.
Na het gesprek brengt ze me met de auto thuis.

26 oktober
Deze dag wilden we al vroeg vertrekken naar Paramaribo, maar dat kan niet, want verschillende mensen vragen ons om voor hun zieken te bidden. Ik geef wel als voorwaarde, dat ze ook naar de dokter gaan en dat beloven ze. Maar dominee Joonha en ik hebben het druk, want er zijn veel gebedsvragen. Ook daarvoor zijn we blijkbaar hier gekomen. We reizen naar Abinaston en hebben daar o.a. een gesprek met de Kapitein van het dorp. In de avond komen we aan bij Pokigron, waar we die nacht zullen overnachten. weer nieuw indrukken, weer nieuwe ontmoetingen. In Pokigron is een vrouwelijke dominee en zij bakt ook brood.

25 oktober
Vandaag heb ik 2 diensten geleid: bij de Evangelische Broedergemeente in Nieuw Aurora en bij de Volle Evangelie Gemeente in Gujaba. Ook dit is weer een belevenis, de kerk in Nieuw Aurora was heel vol en Gujaba waren meer kinderen dan volwassenen. Ik preek in het Surinaams, met Saramaccaanse woorden er tussen en dat betekent, dat de binnenlandse mensen toch het gevoel hebben, dat ik hun taal spreek. Ze verstaan me. Die nacht slapen we in Gujaba.

24 oktober
Met mijn schoonzus Esther ben ik vandaag toch naar het binnenland vertrokken. 
Eerst vertrekken we naar de markt om allerlei inkopen te doen, want de mensen in het binnenland waar wij gaan logeren zijn arm en daarom moeten we ons eigen eten meenemen.
We reizen over de weg naar Atjonie en worden daar opgewacht door dominee Michel Joonha. 
Hij zal ons langs verschillende plaatsen aan de Surinamerivier voeren met zijn boot. Deze zaterdag is gevuld met vele indrukken, maar vooral geniet ik van het varen met de boot over de rivier. 
Wat heb ik dat gemist! Heerlijk is het! We doen zoveel plaatsen aan, dat we pas tegen de avond in Nieuw Aurora aankomen, net en kwartier voor de aanvang van de zangdienst. 
Dominee Pansa wil dat ik me in de avond al vast aan de gemeente voorstel.

23 oktober
Deze dag bleef ik vooral binnen, want ik was in de nacht daarvoor zo ziek geweest, dat ik even bij wou komen en herstellen. Ook belde ik op naar de mensen, die me gevraagd hadden mee te gaan naar het binnenland, dat ik tenminste niet op vrijdag zou vertrekken. Ik was te bang, dat ik weer ziek zou worden en ziek worden in het binnenland is niet zo handig. Ik belde naar mijn collega van de Lutherse Kerk en hij nodigde mij uit voor een avondconcert aldaar en tegen de avond ben ik daarheen gegaan en ik ontmoette ook nog een andere aardige collega van dezelfde kerk.

22 oktober
Deze dag had ik een gesprek met een vrouw, die me later heeft toegezegd, dat zij in het bestuur zou komen van de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname. Ik had nog meer ontmoetingen, maar 's avonds werd ik heel erg ziek.

21 oktober
Deze dag ging ik op zoek naar malariatabletten en verder had ik interessante gesprekken met het B.O.G. over de officiële voorwaarden bij diverse kinder- en jeugd- projecten. Ook ging ik langs bij het Rode Kruis, want tenslotte wil ik in de toekomst ook iets doen met EHBO. Mijn plan was om in Nederland de instructeuropleiding EHBO te volgen, maar een oude bekende, die daar werkte en die mij nog kende van 26 jaar terug, adviseerde mij om die instructeuropleiding in Paramaribo bij het Rode Kruis te volgen, dat is veel praktische en beter op de plaatselijke situatie gericht. Daarna had ik een gesprek

20 oktober
Deze dag had ik contact met iemand van de Evangelische Broedergemeente, een heel belangrijk gesprek, dat ging over de samenwerking van deze gemeente bij onze toekomstige projecten,.ook had ik een gesprek met een oude bekende, die wijze adviezen gaf. En in de middag bezocht ik een crèche, waar ik heel veel informatie opdeed.

19 oktober
Deze dag heb ik eerst nog een gesprek gehad met de kinderhuismoeder en daarna ben ik samen met Valery weer terug gereisd naar Paramaribo. Daar hebben wij nog wat mensen van de familie bezocht en die avond was ik moe en ging ik vroeg naar bed.

18 oktober
Deze dag was gevuld met 2 kerkdiensten. In de ochtend preekte ik in mijn oude gemeente. Toen ik binnenkwam, was er iemand van de kerkenrad, die mij meteen herkende, terwijl het toch wel 23 jaar geleden was, dat ik daar voorganger was. Ze was heel positief verrast en vertelde allemaal oude vertrouwde mensen, dat ik zou preken. Het was een ontroerende belevenis, deze dienst. Het was heerlijk weer terug te zijn.
De dienst 's avonds bij Stromen van Kracht was van een hele andere orde. Sprak ik 's morgens Nederlands, in de avond preekte ik in het Surinaams. Ik hoorde, dat Norman twee weken later officieel bevestigd zou worden in deze gemeente als voorganger en ik was heel dankbaar, dat ik deze gemeente ook iets mee kon geven van hoe ik hem heb leren kennen en heb ingeleid in het beroep van voorganger van een gemeente. Eigenlijk was mijn preek een goede voorbereiding op zijn inzegening twee weken later, waar ik niet bij kon zijn, want dan had ik al weer een preekbeurt in Nederland.

17 oktober
Vandaag maakte ik kennis met de kinderen die gesteund worden door de Vereniging Kinderhulp Suriname. Voor meer over deze ontmoeting verwijs ik naar de website van deze vereniging. Het was fijn deze kinderen  te ontmoeten en zo maakte ik ook contact met Marsha Samedi, de majoor van het Leger des Heils, die deze kinderen begeleidt en van wie ik nog niet wist, dat zij ook onze Stichting veelkleurige Kansen zou helpen.  Later ontmoette ik nog een oude bekende, die mij beloofde, dat zij mee zou helpen bij hulpwerk van de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname en in de middag maakte ik kennis met een Lutherse predikant uit Paramaribo, die eigenlijk de volgende morgen zou preken bij mijn oude gemeente in Nieuw Nickerie (de Verenigde Protestantse Gemeente) Hij bood mij aan, dat ik de preek zou verzorgen en dat hij de liturgie zou doen. Zo waren er voor de volgende dag opeen s 2 preekbeurten gepland. Later op de avond had ik het druk met het voorbereiden van 2 heel verschillende preken.
Bovendien had ik bij het kinderhuis met enkelen van de leiding interessante gesprekken.

16 oktober
Vandaag ben ik vertrokken naar Nieuw Nickerie samen met ons nichtje Valery. Zij doet een opleiding "Jeugdwerk" en zij wil later graag bij onze projecten helpen. Voor we vetrokken heb ik eerst de visitekaartjes opgehaald. Ze zijn heel mooi geworden. Daarna gingen we naar de bus. Het duurde bijna een uur voor de bus vol was en we konden vertrekken. Je kunt nu wel sneller naar Nieuw Nickerie reizen dan vroeger, want je hoeft niet meer met de pond over te steken. Er is nu een grote brug.
In Nieuw Nickerie werden wij opgewacht door Norman. Hij zei: Jolan, ik heb een verrassing voor jou! Zondagavond preekt je bij onze gemeente Stromen van Kracht. 
Het was eigenlijk mijn bedoeling om zondagmiddag al weer naar Paramaribo terug te reizen, maar ja, als je een dominee vraagt om te preken...... Eigenlijk vond ik het wel een leuke uitdaging en ik had nog nooit bij die gemeente gepreekt.
Later bracht Norman ons bij ons logeeradres: het kinderhuis van de Stichting Open Poort. Hij zei: je wilt toch een kinderproject opzetten? Door hier te logeren, kan je een heleboel leren. Ik was blij met deze logeerplek.
Daarna gingen we nog op bezoek bij iemand die vooronderzoek had gedaan naar kinderen die hulp nodig hadden en zo kwamen wij onder anderen in contact met diverse kansarme families. (volg de link Hulpwerk)

15 oktober
Vandaag onder anderen langs de hervormde kerk gegaan en daar een interessant gesprek gehad. Ook heb ik visitekaartjes laten maken, die ik morgen kan ophalen.
Weer veel mensen gezien en veel ideeën opgedaan.

14 oktober
Vandaag ben ik gaan kijken bij de Stichting voor het Kind. Aangezien wij ons mogelijk in de toekomst ook willen richten op kinderen met een traumatisch verleden, was dit een leerzame ontmoeting. Door bestuursleden van de stichting werd duidelijk gemaakt, hoe zij verschillende kinderen opvangen en ook, dat er in de toekomst met name behoefte is aan een gezinsvervangend tehuis voor enkele getraumatiseerde kinderen, die niet terug naar huis kunnen. Dat geeft in ieder geval stof tot nadenken.

13 oktober
Vandaag heb ik contact gemaakt zowel met mensen in Paramaribo als in Nieuw Nickerie. Ik heb verteld over het hulpwerk, dat ik op wil zetten en iemand in Nieuw Nickerie zal onderzoek doen naar kinderen en jongeren die onze hulp nodig hebben.
Ook heb ik contact gemaakt met verschillende kerken, want ik wil graag dat in de toekomst onze projecten oecumenisch gedragen worden en dat de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname een bestuur zal hebben met daarin leden van verschillende kerken.

12 oktober
Op deze dag heb ik heel wat contacten gelegd met oude bekenden, pleegkinderen en familie.
's Avonds kraag ik bezoek van een paar mensen uit het binnenland, zij vroegen mijn raad over verschillende projecten, die zij in het binnenland van Suriname aan de Suriname -rivier wilden opzetten. Ik gaf hen advies en zei, dat ze een Kroetoe, een dorpsvergadering, moesten opzetten. Dat wilden ze wel, op voorwaarde dat ik naar het binnenland kwam om deze vergadering bij te wonen en mee te leiden. Het was helemaal niet mijn bedoeling om naar het binnenland te gaan en ik had niet eens malaria - tabletten meegenomen, maar zij stelden voor, dat ik ook in het binnenland zou preken. Dan zou de volksvergadering op zaterdag zijn en de dienst op zondag. Ik vroeg bedenktijd, en zei, dat ik tenminste niet het aankomende weekeind reeds zou komen, want voor dat weekeind had ik een reis naar mijn oude woonplaats Nieuw Nickerie gepland. 

11 oktober
Deze dag kwam ik aan in Suriname, samen met honderden vakantiegangers. Het vreemde is, dat ik zelf helemaal niet het gevoel had, dat ik op vakantie was. Toen ik mijn voeten op de Surinaamse grond zette, kwam ik thuis en de 21 jaren dat ik niet daar gewoond heb vielen weg. Het was net alsof ik nooit was weggeweest, ik was weer in mijn eigen land. Blijkbaar heb ik dus twee vaderlanden. Vreemd.
Ik word opgehaald door familie en vrienden, een heel busje vol met bekende en onbekende mensen, die mij wilden zien. Daarna werd ik met het busje meegenomen naar een huis waar familie met heel veel kinderen woonden. Een van de mensen die mij ophaalden was een vrouw, die lerares was en die meegewerkt heeft aan de vertaling van de hele bijbel in het Surinaams en zo werd direct bij aankomst al een begin gemaakt met de bedoeling van mijn reis, die vooral gericht is op de stichting veelkleurige Kansen en natuurlijk ook een beetje familiebezoek is.
We hadden meteen een uitgebreid gesprek over de scholingsmogelijkheden in Suriname, want 1 van de plannen van de Stichting is om in de toekomst eraan mee te werken, dat jongeren uit het binnenland en de districten de kans krijgen om om een middelbare school te bezoeken ook of juist als de ouders dit niet kunnen betalen. De lerares blijkt nu les te geven aan volwassenen, die in hun jeugd de lagere school niet of niet helemaal hebben doorlopen. Dit was voor mij iets nieuws, want in de tijd dat ik in Suriname woonde bestond dit nog niet. Nu wel. het blijkt, dat volwassenen in de avonduren de basisschool kunnen doorlopen en daarna examen doen, net als jonge basisschoolleerlingen, en dan bepaalt het examen of zij naar de MULO mogen of naar het LBGO of naar de Nijverheidsschool of een andere schoolvariant. Zo gebeurt het nu, dat volwassen mensen naast hun werk doorstuderen op de avond totdat zij een middelbare school en/of  een beroepsopleiding hebben afgerond. En dat is fantastisch! Een van de jongeren die mij hebben opgehaald studeert aan de universiteit en zij vertelt over haar studie en een van de andere jongeren besluit, dat zij toch naar de volwassen basisschool gaat, ze hoopt toegelaten te worden tot de 6de klas. (in Suriname kent men nog de ouderwetse lagere school met 6 klassen)
Na dit interessante gesprek vertrekken wij naar mijn logeeradres, een vriendelijke familie die woont in Sofia's Lust. Hele lieve mensen! Het is een hele bescheiden arme buurt waar ik logeer, maar dat wil ik ook graag, want om te ontdekken wat nodig is, moet je niet vertoeven tussen hen die welgesteld zijn en alles wel kunnen bereiken, maar juist het verblijven in een eenvoudige buurt helpt te ontdekken hoe de mensen leven en wat echt nodig is. Ik wordt gastvrij ontvangen en omdat de mensen weten, dat ik vegetarisch ben hebben ze rijst met gebakken ei voor mij.
In de avond kwamen nog meer mensen op bezoek om mij te zien. Ik heb heel wat mensen ontmoet. Oude bekenden en ook veel nieuwe mensen, waarvan sommigen familie van mijn man zijn en anderen niet. Het gastgezin is familie, maar we hebben elkaar nog nooit ontmoet, toch hebben we een onderlinge verbondenheid en het voelt helemaal niet vreemd, eerder vanzelfsprekend.
Op de eerste dag ervaar ik de veelheid van mensen en een enorme gastvrijheid. Niet dat gastvrijheid betekent, dat mensen veel eten en drinken te delen hebben, maar ze delen liefde, aandacht, vertrouwen en dat is veel meer en veel belangrijker. Deze dag laat zien, dat gastvrijheid niets te maken heeft met wat je geeft, maar dat ultieme gastvrijheid betekent: er zijn voor de ander.

Meer weten over de actuele situatie in Suriname? zie bij de Waterkant